زیگموند فروید: نابغه‌ای که اسرار تاریک ذهن ما را فاش کرد!

زندگی فروید همواره با حواشی و جنجال‌های بزرگی گره خورده بود، اما شاید یکی از تاریک‌ترین و بحث‌برانگیزترین بخش‌های تاریخچه‌ی علمی او، دفاعِ اولیه‌اش از ماده مخدر «کوکائین» باشد. در جوانی و پیش از آنکه روان‌کاوی را پایه‌گذاری کند، فروید در حال تحقیق روی اثرات پزشکی کوکائین بود. او مقالاتی نوشت و این ماده را به عنوان یک داروی معجزه‌آسا برای درمان افسردگی، خستگی، سوءهاضمه و حتی درمان اعتیاد به مورفین معرفی کرد! او خودش کوکائین مصرف می‌کرد و آن را برای نامزدش و بیمارانش نیز تجویز می‌نمود. اما وقتی دوستان و بیمارانش (از جمله دوست صمیمی‌اش ارنست فون فلایشل) به دلیل مصرف این ماده دچار اعتیادِ ویرانگر و مرگبار شدند، فروید متوجه خطای فاحش خود شد. این اشتباهِ پزشکی لکه‌ی ننگی در کارنامه‌ی او بود که بعدها سعی کرد آن را به نوعی مسکوت بگذارد.

حواشی فروید به آزمایشگاه محدود نمی‌شد؛ در زندگی شخصی و خانوادگی او نیز شایعات و جنجال‌هایی وجود داشت. یکی از پررنگ‌ترین این شایعات، گمانه‌زنی‌ها درباره‌ی رابطه‌ی او با خواهرزنِ مجردش، مینا برنایز، بود. مینا پس از مرگ نامزدش به خانه‌ی فروید آمد و تا پایان عمر با خانواده آن‌ها زندگی کرد. او زنی باهوش بود که برخلاف همسر فروید (مارتا)، علاقه‌ی زیادی به بحث‌های علمی و فکریِ فروید داشت و در بسیاری از سفرهای خارجی، فروید را به جای همسرش همراهی می‌کرد. اگرچه هیچ‌وقت سندی قطعی برای اثبات یک رابطه‌ی پنهانی به دست نیامد، اما این صمیمیتِ بیش‌ازحد و نامه‌های کشف‌شده، همواره سوژه‌ای جذاب برای منتقدان و تاریخدانان بوده است تا به زندگی خصوصی مردی بپردازند که تمایلات جنسی را محور تمام رفتارهای بشری می‌دانست.

در عرصه حرفه‌ای و علمی نیز، برخورد فروید با مخالفان و حتی شاگردانش بسیار جنجالی بود. او تحملِ کوچک‌ترین انحراف از اصول بنیادین نظریات خود (به ویژه نقش غریزه جنسی) را نداشت و حلقه پیروانش را با مشتی آهنین مدیریت می‌کرد. اگر کسی، حتی نزدیک‌ترین و درخشان‌ترین شاگردانش مانند یونگ یا آدلر، جرات می‌کردند بخشی از نظریات او را زیر سؤال ببرند، فروید به سرعت و با بی‌رحمی آن‌ها را از حلقه طرد می‌کرد و دوستی‌ها را به دشمنی‌های تلخ تبدیل می‌نمود. او منتقدانش را نه به عنوان مخالفانِ علمی، بلکه به عنوان افرادی می‌دید که به دلیل «مقاومت‌های روانی» و عقده‌های حل‌نشدۀ ناخودآگاهِ خودشان، توان پذیرش حقیقتِ روان‌کاوی را ندارند! این برخوردِ دگماتیک باعث شد بسیاری او را نه یک دانشمندِ منعطف، بلکه رهبرِ یک فرقهِ فکری بدانند.